Είδη Χορών

Εδώ μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τα είδη χορών που διδάσκονται στη σχολή χορού La Secta.

New York Style Salsa, επίσης γνωστή και ως Salsa On2. Η "αλλαγή", σε αυτό το στυλ salsa πραγματοποιείται στο δεύτερο χτύπο του μουσικού μέτρου, τη λεγόμενη "άρση" ("a contratiempo"). Θεμελιωτής της είναι ο Eddie Torres τη δεκαετία του 1970.
Πέρα από το χαρακτηριστικό On2 ρυθμό, το NY style ξεχωρίζει από την εστίαση στη ρευστή κίνηση και την ερμηνεία της μουσικής. Κάνοντας το βασικό του βήμα στον συγκεκριμένο ρυθμό ο κάθε χορευτής γινεταί πιο ρυθμικός καθώς «πατάει» ακριβώς πάνω στην μουσική! Αντλεί επιρροές από χορούς όπως το guaguancó, το afro, το boogaloo και την pachanga.
Το NY Style ταιριάζει σε κάθε είδος salsa (salsa classica, guaracha, bembe, salsa romantica, salsa dura, pachanga κλπ.)
To Mambo είναι ο τύπος της μουσικής που χαρακτηρίζει το ΝΥ Style (συχνά το NY Style αποκαλείται και Mambo). Έχει ισχυρούς δεσμούς με τη latin jazz και ξεχωρίζει από την πλούσια ενορχήστρωση σε κρουστά και πνευστά. Ένας από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες είναι ο θρυλικός Tito Puente.
Το NY style είναι ένα από τα πιο δημοφιλή στύλ salsa σε ολόκληρο τον κόσμο αλλα και στην Ελλάδα!

L.A. Style Salsa γνωστή και ως On1 καθώς το βασικό βήμα του καβαλιέρου ξεκινάει με μπροστινή αλλαγή βάρους στον πρώτο χτύπο του μουσικού μέτρου, που καλείται και "θέση" ("a tiempo"). Όπως και το NY style, χορεύεται σε ευθεία γραμμή χορού με συνεχείς εναλλαγές θέσης ντάμας και καβαλιέρου (cross body lead). Μια άλλη ομοιότητα με το NY style είναι ότι και στα δύο χορεύονται ακριβώς οι ίδιοι χτύποι (1-2-3 και 5-6-7), παρότι φυσικά οι θέσεις των ποδιών διαφέρουν.
Θεμελιωτές του LA Style είναι οι αδερφοί Vasquez από το Mexico, όπου από το Los Angeles που κατοικούσαν διαδωσαν το LA Style σε ολόκληρο τον κόσμο. Ένας από τους λόγους πίσω από τη δημιουργία του style είναι το γεγονός ότι πολλοί χορευτές από φυσική παρόρμηση έκαναν την αλλαγή βάρους του βασικού βήματος στον πρώτο χτύπο του μουσικού μέτρου, συγχρονιζόμενοι με τη μελωδία του κομματιού. Αυτό είναι ένα κύριο διαφοροποιούν στοιχείο σε σχέση με το NY style, το οποίο από την πλευρά του ταυτίζεται περισσότερο (αν και όχι εντελώς) με το ρυθμό του clave 2-3 (reverse clave) που απαντάται συχνότερα στη μουσική αλλά και στο ρυθμό των congas (tumbao).
Αντλεί επιρροές από το mambo (NY Style Salsa) αλλά και από άλλα ήδη χορών. Χορεύεται πιο staccato (κοφτή) και με νευρώδη κίνηση.

Η rueda de casino, ή απλά rueda, είναι μια ομαδική μορφή της salsa με ρίζες στο Cuban style που έκανε την εμφάνιση της τις δεκαετίες του 1950 και 1960. Η ονομασία casino προέκυψε από τους μεγάλους χώρους ('casinos') όπου ο κόσμος μαζευόταν για να χορέψει. Όπως η Cuban style salsa, έτσι και το casino έχει επιρροές από το guaguancó, το cha cha cha, το mambo και το son.
Χορεύεται στην ίδια μουσική με το Cuban style, συμπεριλαμβανομένης της Κουβανέζικης salsa και timba, καθώς και του πιο πρόσφατου salsaton. Γνωστοί καλλιτέχνες είναι μεταξύ άλλων, ο Juan Formell και οι Los Van Van, ο Alexander Abreu και οι Havana D’ Primera, οι Charanga Habanera, ο Manolito Simonet, ο Miguel Enriquez κα.
Το casino μπορεί να χορευτεί και από ένα μόνο ζευγάρι, αλλά ο χορός αποκτά νέο νόημα όταν δύο ή περισσότερα ζευγάρια σχηματίζουν κύκλο ('rueda') για να χορέψουν τις ίδιες κινήσεις συγχρονισμένα. Γενικά, ένας χορευτής αναλαμβάνει το ρόλο του αρχηγού, του λεγόμενου και 'líder' ή 'cantante', που φωνάζει τα καλέσματα για τους συνδυασμούς που θα ακολουθήσουν στη συνέχεια.
Το στοιχείο του απρόβλεπτου για την επόμενη φιγούρα απαιτεί εγρήγορση από την ομάδα, αλλά είναι και αυτό που προσδίδει στη rueda τον ξεσηκωτικό χαρακτήρα της. Οι κινήσεις κυμαίνονται από απλές και κωμικές έως σύνθετες και εντυπωσιακές, και πολλές εξ αυτών περιλαμβάνουν την εναλλαγή παρτενέρ. Κατά τον τρόπο αυτό, όλοι οι καβαλιέροι έχουν τη δυνατότητα να χορέψουν με όλες τις ντάμες.
Η rueda έχει γνωρίσει σημαντική εξέλιξη στην Κούβα και το Μαϊάμι, αλλά την τελευταία δεκαετία έχει κατακτήσει και όλο τον υπόλοιπο κόσμο, καθώς είναι ένα από τα πιο διασκεδαστικά και προσιτά style και ανεπιφύλακτα συνιστά μια εμπειρία που όλοι πρέπει να δοκιμάσουν με την παρέα τους!

Το cha cha cha είναι ένας χορός που εξελίχθηκε από το mambo και το danzón κατά τη δεκαετία του 1950. Η εμφάνιση του χορού συνέπεσε με τη δημιουργία από τον συνθέτη Enrique Jorrín της μουσικής cha cha cha που ταίριαζε στο χορό αυτό. Διάσημοι στο είδος είναι επίσης η Orquesta Aragon, ο Tito Puente και πολλοί άλλοι. Και στη χώρα μας, η μουσική έχει αγκαλιάσει το ρυθμό του cha cha cha, με γνωστό παράδειγμα το τραγούδι "Λουλούδι του δάσους" από τη συνεργασία του συγκροτήματος Apurimac με τους αδερφούς Κατσιμίχα.

Το βασικό χαρακτηριστικό του cha cha cha είναι η ύπαρξη ενός επιπλέον χτύπου στο μέσο του τέταρτου χτύπου του μουσικού μέτρου. Κατά αυτόν τον τρόπο ανάμεσα σε κάθε "αλλαγή" παρεμβάλλεται ένα τριπλό βήμα, επίσης γνωστό και ως chasse. Ο ήχος "cha-cha-cha" που παράγεται κατά το chasse από τα παπούτσια των χορευτών, σε συνδυασμό με τον ήχο του μουσικού οργάνου güiro (ξύστρα) που χρησιμοποιείται κατά κόρον στο είδος μουσικής αυτό, είναι αυτό που έδωσε στο χορό το όνομά του.

Η προσθήκη επιπλέον βημάτων καθώς και το γεγονός ότι η μουσική cha cha cha είναι γενικά πιο αργή από ότι στη salsa και το mambo, δίνει στους χορευτές μεγαλύτερα περιθώρια για πειραματισμό με το ρυθμό και την έκφραση, και αυξάνει τη δυνατότητα για αυτοσχεδιασμό. Είναι χορός που επιλέγεται συχνά από χορευτικές ομάδες ως η βάση των ομαδικών χορογραφιών τους, καθώς τους επιτρέπει να παρουσιάσουν προχωρημένο body movement και ερμηνεία της μουσικής.

Το Boogaloo είναι μουσικό υβρίδιο από τη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 60, που προέκυψε από την επιμειξία του cha cha cha με το μαύρο αμερικάνικο Rhythm and Blues . Γνώρισε βραχύβια αλλά σημαντική εμπορική επιτυχία. Επίσης ένας χορός που διέδωσε ο Eddie Torres. Η λέξη που θα τον χαρακτήριζε...GROOVY!

Η μεγαλύτερη μουσική επιτυχία ήταν το Bang-Bang του Joe Cuba. Την χρονιά που κυκλοφόρησε ο δίσκος, πούλησε τα περισσότερα αντίτυπα από κάθε άλλο λάτιν δίσκο!

Η bachata είναι ένας χορός με χώρα προέλευσης τη Δομινικανή Δημοκρατία που χρονολογείται στη δεκαετία του 1960, ο οποίος χορεύεται σε μουσική του ιδίου ονόματος. Θεωρείται ότι έχει ρίζες στο χορό bolero. Ο αισθησιακός χαρακτήρας της bachata αρχικά θεωρήθηκε αμαρτωλός και για αυτό δεν έχαιρε θετικής αντιμετώπισης από το συντηρητικό κοινό, οπότε η δημοτικότητα της παρέμεινε χαμηλή κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και 1970.
Στη δεκαετία του 1980 οι προκαταλήψεις άρχισαν να ατονούν, ο κόσμος έγινε πιο δεκτικός και η bachata ξεκίνησε να ανθεί. O Juan Luis Guerra βοήθησε να διαδοθεί η bachata στην διεθνή μουσική σκηνή κατά τη δεκαετία του 1990. Λίγο αργότερα η  αντικατάσταση της παραδοσιακής ισπανικής ακουστικής κιθάρας από την ηλεκτρική έδωσε στη μουσική έναν πιο μοντέρνο ήχο, και μέσα από τις επιτυχίες του Δομινικανού συγκροτήματος Aventura, με βάση τη Νέα Υόρκη, η bachata εξελίχτηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο. Δημοφιλή δείγματα του είδους έχουμε επίσης και από άλλους καλλιτέχνες όπως ο Prince Royce, Romeo Santos, Toby Love κ.α.
Ο χορός στηρίζεται σε ένα βασικό βήμα τεσσάρων χτύπων με χαρακτηριστική κυκλική κίνηση των γοφών (Cuban motion) και ένα τίναγμα του γοφού στον τέταρτο χτύπο. Αν και μπορεί να χορευτεί σε ανοιχτή στάση, μπορεί επίσης να χορευτεί σε πολύ κοντινή κλειστή στάση, αν η οικειότητα μεταξύ των παρτενέρ το επιτρέπει, με αποτέλεσμα δύο σώματα να κινούνται σαν ένα. Αυτός ο τρόπος είναι που καθιστά την bachata τόσο ελκυστική για ζευγάρια.

Το Merengue είναι ένας πρόσχαρος χορός με προέλευση από τη Δομινικανή Δημοκρατία που έχει διαδοθεί σε σχεδόν όλο τον latin κόσμο. Περιέργως χρωστάει το όνομα του σε ένα γλυκό με το όνομα meringue (μαρέγκα). Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Δομινικανού δικτάτορα Rafael Trujillo το merengue έφτασε να γίνει η επίσημη μουσική και χορός του κράτους.
Η μουσική merengue εμφανίστηκε τη δεκαετία του 1920 από το μουσικό Ñico Lora. Γνωστοί καλλιτέχνες στο χώρο της merengue σήμερα είναι η Olga Tañón, η Gisselle, ο Juan Luis Guerra, ο Elvis Crespo, Proyecto Uno, Sandy y Papo, Ilegales και άλλοι.
Σαν είδος είναι γενικά ζωηρό και χαρούμενο και βασίζεται σε ρυθμό δύο τετάρτων (2/4). Των δύο πατημάτων βασικό βήμα του merengue θυμίζει ρυθμικά εμβατήριο, προφανώς βέβαια με πιο χαλαρό στυλ και με κίνηση γοφών.
Οι παρτενέρ συνήθως χορεύουν σε κλειστή κοντινή θέση και ανοίγουν για να πραγματοποιήσουν πολύπλοκα μπλεξίματα των χεριών κατά τα οποία προσπαθούν να μη χάσουν όσο είναι δυνατόν την επαφή των δαχτύλων. Ο απλός ρυθμός και η ελεύθερη φύση του χορού τον καθιστά προσιτό σε οποιονδήποτε, και δίνει τη δυνατότητα για ένα διασκεδαστικό διάλειμμα από πιο απαιτητικούς χορούς κατά τη διάρκεια μιας χορευτικής βραδιάς.

Η Kizomba είναι ένας άκρως αισθησιακός κοινωνικός χορός, με καταγωγή από την Αγκόλα. Στην κλειστή θέση που χορεύεται θυμίζει πολύ το Argentine Tango και για τον λόγο αυτό το αποκαλούν συχνά ώς «Ανγκολέζικο Τάνγκο».

Ο χορός είναι επηρεασμένος από τον παραδοσιακό χορό Semba. H μουσική υπόκρουση είναι ηλεκτρονική σε σχέση με τον παραδοσιακό ήχο της Semba, και φυσικά άκρως ερωτική!

Η pachanga είναι ένας χορός, που θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως είδος κίνησης, ο οποίος σημείωσε σύντομη επιτυχία την εποχή του Palladium στη Νέα Υόρκη των 1960's. Χάρη στο γρήγορο, συγκοπτόμενο και γεμάτο ενέργεια ρυθμό της, η pachanga κάνει στις μέρες μας δυναμική επιστροφή.

Έχει χαρακτηριστεί ως ένας ανέμελος χορός Κουβανέζικης καταγωγής, που περιλαμβάνει το λύγισμα και τέντωμα των γονάτων, καθώς ο άνω κορμός κλίνει πίσω και μπροστά στον 1ο, 3ο, 5ο, και 7ο χτύπο της μουσικής φράσης (τα λεγόμενα core beats). Η pachanga χορεύεται κυρίως σε solo βήματα, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί και όταν οι παρτενέρ είναι πιασμένοι σε κλειστό κράτημα. Ένας από τους πιο καινοτόμους χορευτές στο είδος είναι ο Eddie Torres, του οποίου οι πολλές επιδείξεις είναι ευρέως διαθέσιμες στο Internet, ειδικά στο Youtube.

Η πιο δημοφιλής μουσική για το χορό αυτό είναι η λεγόμενη charanga. Έχει τις ρίζες της στο Κουβανέζικο danzón και ξεχωρίζει για την έντονη χρήση φλάουτων και βιολιών στην ενορχήστρωση. Μερικά από τα πιο γνωστά συγκροτήματα στο χώρο της pachanga που ακούγονται και σήμερα περιλαμβάνουν την Orchestra Broadway, Son Charanga, Sonido Ideal, Charanga de La 4, Tipica Novel, Pupi Legarretta και πολλούς άλλους.

Σήμερα, η charanga έχει αναγεννηθεί στα salsa party και τα Latin μαγαζιά, και μαζί με αυτήν, το ενδιαφέρον για την pachanga ανεβαίνει γρήγορα.

Με τον όρο styling σε ένα χορό εννοούμε τη χρήση ειδικών κινήσεων των χεριών, ποδιών, ώμων, κεφαλιού, κορμού, γοφών καθώς και τη χρήση στροφών, rolls, απομόνωσης (isolation) για την ενσωμάτωση καλλιτεχνικής έκφρασης στο χορό, καθώς και τη βαθύτερη βίωση της χορευτικής εμπειρίας.
Δεν αποτελεί ένα στοιχείο που απλά προστίθεται σε υπάρχον footwork ή partner-work. Απεναντίας, το ιδανικό styling είναι εξίσου πρακτικό όσο είναι καλλιτεχνικό, και μπορεί πραγματικά να βοηθήσει τους χορευτές να βγάλουν από το σώμα τους τις απαραίτητες κόντρες και φόρες, καθώς επίσης να προσδώσει ισορροπία και ποιότητα στην κίνησή τους.
Ενώ το styling χρησιμοποιείται και από τα δύο φύλα, τα αυξημένα περιθώρια για θηλυκότητα στην έκφραση σε αισθησιακούς χορούς όπως η salsa, το cha cha cha και η bachata, καθιστούν το styling για κοπέλες μια κλάση από μόνο του, γνωστό και ως Ladies' Styling. Κινήσεις ειδικά προσαρμοσμένες στο γυναικείο σώμα και ιδιοσυγκρασία βοηθούν τις κοπέλες να ερμηνεύσουν το ρόλο της ντάμας σε ένα χορό ζευγαριού όπως η salsa, δίνοντας τους τη δυνατότητα να γίνουν στυλάτες, sexy, προκλητικές, εντυπωσιακές, ελκυστικές ή οτιδήποτε άλλο επιθυμούν, κατά βούληση.

Στους λατινογενείς χορούς μπορεί κάποιος να χορεύει απλά, κινώντας μόνο τα πόδια και τα χέρια... Αλλά αυτή η συντηρητική βίωση του χορού μετατρέπεται σε μαγεία όταν το υπόλοιπο σώμα συμμετάσχει στην κίνηση, απελευθερώνοντας την πλούσια έκφραση και χορευτικότητα που όλοι βλέπουμε θαυμάζουμε στους κορυφαίους χορευτές.

Γιατί όμως να μην εκπαιδεύσουμε κι εμείς το σώμα μας να βγάζει αυτό τον πλούτο κίνησης; Τα χέρια, τα πόδια, το στήθος, το κεφάλι, το στομάχι, οι γοφοί, τα πέλματα, όλο το σώμα μπορεί να βοηθήσει στην ερμηνεία της μουσικής. Με τη χρήση body και hip rolls, kicks και flicks, pops του στήθους και απλών κινήσεων των χεριών εμπνευσμένων από το flamenco, το guaguancó, το jazz, ακόμα και το hip hop, ο χορευτής μπορεί να εκμεταλλευτεί στο έπακρο τις κορυφώσεις και τις παύσεις των μουσικών κομματιών, και να απογειώσει πραγματικά το χορό του, μετασχηματίζοντας τον σε μια άκρως δυναμική εμπειρία.

Ακόμα κι αν δε χορεύετε salsa, το Body Movement μπορεί να βοηθήσει απίστευτα τον έλεγχο του σώματος, την ευκαμψία και τη γενικότερη χορευτικότητα και αντίληψη της μουσικής.

Coming soon…